بياد شادروان دكتر مهدي حميدي شيرازي
(1)
 

سخن آفريني توانا برفت
تو اگر هزاري خوش آوا برفت
كهن باده مستي افزا برفت
چو آن ساقي باده پيما برفت
ز ملك سخن حكمفرما برفت
دريغا ز بحر گهرزا برفت
سبكبال بر چرخ مينا برفت
سوي قاف معني چو عنقا برفت
برِ دوست پروانه آسا برفت
بديدار دادار يكتا برفت
چو آئينه اي پاك و رخشا برفت
گرانسنگ كوه گران پا برفت
بدانسان كه مجنون بصحرا برفت
شب و روز دنبال ليلا برفت
همه عمر بي ترس و پروا برفت
كه چون شعله اي سينه فرسا برفت
بي شعر آگاه و بينا برفت
سراينده شعر موسي
(
2) برفت
زن و مرد بهر تماشا برفت
خودش هم به آغوش دريا برفت
فغانها ز چنگ نكيسا برفت
دريغا و دردا به يكجا برفت
چو شمع سحر مجلس آرا برفت
سرانجام بر عرش اعلا برفت
بر مهر و ماه و ثريا برفت
چو از نزد آن مهر سيما برفت
خداوند اشعار شيوا برفت
بر افلاك پاك و مصفا برفت
به خلوتگه گور تنها برفت
سفر كرد و بهر مداوا برفت
ز دل صبر و از كف مدارا برفت
كه فرياد از سنگ خارا برفت
دم جان فزاي مسيحا برفت
پر از شوق و شور و تمنا برفت
كه گنجي نهان، آشكارا برفت
بزرگي سخن سنج و دانا برفت
به سوي ديار مصلّا برفت
همانند حافظ مبرا برفت
سرانجام آن قوي زيبا برفت
                                                  /

 

دريغا حميدي ز دنيا برفت
ز گلزار جانبخش شعر دري
همه شعر او عشق و احساس بود
چه پيمانه ها كز سخن شد تهي
دهان را به مدح كسي وا نكرد
گهر بود در بحر شعر دري
روانش چو آهنگ مينو گرفت
از اين خاكدان بال و پر تا گشود
اگر چند چون شمع عمري گداخت
چو شد خسته از گردش روزگار
دلش گرچه بگرفت ز نگار غم
ز هر باد لرزان نشد همچو كاه
پي ليلي شعر شد بيقرار
از اين عشق پرشور تا زنده بود
چو پروانه بر گِرد شمع سخن
چنان تفته شد در كف روزگار
چو گوهر شناسان گوهر گزين
ستاينده‌ي عشق و آزادگي
چو از كلك او بت شكن
(3) جان گرفت
ز طبعش خروشيد امواج سند
(4)
چو از مرگ شبديزش
(5) آگه شدند
جهاني پر از شعر و شور و سخن
بيفزود بر جان و از تن بكاست
ز سالش چو بگذشت هفتاد و اَند
ز «ناهيد»
(6) آزاده اش تا گسست
سرانجام جانش به جانان رسيد
خردمند مردي پر احساس و راد
نهادش پر از نيكي و مهر بود
كسي كاشنايان بسيار داشت
چو از چاره درد شد نا اميد
دريغا كه از مرگ آن نيكمرد
بگرييد از رفتنش چشم دل
دمش جان به تن ها دميد و كنون
نه پيمود جز راه آزادگي
جهان ادب سوگوارش بود
كم آرد چو او مادر روزگار
روانش به دادار پيوست و تن
به شيراز در نزد حافظ غنود
ز درياي توفنده زندگي
                                                
/

1- شادروان دكتر مهدي حميدي كه از شعراي بزرگ و تواناي معاصر بود در 23 تيرماه 1364 جان به جان آفرين تسليم كرد. اين چكامه به همين مناسب سروده و بارها در مجالس يادبود آن شادروان بازگو گرديد.

2 تا 5 – نام چهار شعر از اشعار مرحوم دكتر حميدي

6- ناهيد نام همسر آن روان شاد است.